03-02-11

Verslag Belgisch Kampioenschap Pruine Proeken, het BKPP

Met duizenden waren ze toegestroomd, de supporters van onze helden. Ellenlange files stonden er op de invalswegen naar het parcours te Leeuwergem en aan de afrit van de E40 te Wetteren werden enkel de liefhebbers met een toegangskaart doorgelaten, de rest moest maar in Erpe-Mere van de autostrade rijden. Vooral voor de supporters van Mezel zal deze zondag legendarisch blijven. Reeds om 5 uur smorgens waren ze samengekomen in het supporterslokaal "De Pletskop" in Wachtebeke om de busreis naar het verre Leeuwergem tijdig aan te zetten. Maar wat zagen zij om kwart na zes plaatselijke tijd: hun renner, die met een ferm stuk in zijn botten juist thuis kwam. U begrijpt dat dit nefast was voor zijn deelname aan het BKPP en zo was het eerste forfait een feit. Zijn supporters namen ontgoocheld de bus maar besloten hun held op gepaste wijze te eren en stortten zich in den drank. Toen ze Gent passeerden waren reeds 13 bakken bier leeggezopen, ... het verdriet verdrinken noemt men dat.

Ook de aanhangers van Roel hadden reden tot klagen maar hier kunnen we eerder spreken van overmacht: Roel bleek ziek in bed te liggen, en dus kon ook een streep door zijn naam en zijn winstkansen getrokken worden. Stevenden we nu af op een duel Joris - Wim ? Helaas niet, Joris koos om duistere redenen niet voor het BK maar trok er naar eigen zeggen op uit met de koersfiets. Kwatongen beweren echter dat Joris om 2 uur s nachts uit zijn bed werd gelicht door de anti-dopingcontroleurs en dat de uitslag er voor onze voormalig kampioen niet te best uitzag. Deelname zou tot onmiddellijke diskwalificatie lijden en dus koos hij het zekere voor het onzekere en reed niet mee. (nog anderen zeggen dat het mtb'en hem op dit moment geen kl..ten meer kan schelen maar zulke lelijke woorden durven wij hier nie op te schrijven, tenzij tussen haakjes)

Wie bleef er dan nog over?, hoor ik u vragen. Ziehier het antwoord: topfavoriet Wim C, Tom Bidon, Ka Veedeebee, Bart B en de herrezen Andy B. Niemand had de deelname van deze laatste voorzien en er werd dan ook zenuwachtig naar elkaar gekeken. Had hij in het geniep duizenden kilometers gemaald?, was hij hersteld van ziekte?, kwam hij gewoon den hoop vullen? Niemand die t kon zeggen. De eerste ronde kon ook geen antwoord bieden en bleek een maat voor niets. De verkenningsronde werd aan gezapig tempo afgelegd en toonde de deelnemers de moeilijkheidsgraad van het parcours. De modderbrij die er bij het uitstippelen van het parcours was, was volledig bevroren en zorgde voor een keihard en dus snel parcours.

Ronde 2 moest duidelijkheid brengen, en die kwam er sneller dan verwacht. Bij de fameuze klim, waarbij iedereen te voet stond, kreeg Tom - eens bovengekomen - met mechanische problemen af te rekenen. Andy was iets achterop geraakt en nu werd duidelijk waarom hij meereed. Hij was als meesterknecht van onze ondervoorzitter gestart, maar moest dus onmiddellijk een wiel afstaan ipv het nodige kopwerk te verrichten. Met drie waren ze er vandoor, eerst nog wat aarzelend, maar toen verslaggever aan het sukkelen was om het juiste bevroren spoor te vinden en te behouden, trokken Wim en Bart het tempo omhoog. De race lag al zo goed als vast: Wim nam Bart op sleeptouw en samen zorgden ze dat de voorsprong gestaag groeide. Verslaggever hinkte op twee gedachten: de leiders trachten in te halen of ervoor zorgen dat Tom niet terugkwam uit de achtergrond. Toen de koplopers even werden gehinderd door een gesloten overweg, koos hij het eerste en hij reed de ziel uit zijn lijf om terug te keren. Helaas waren zijn capaciteiten hiervoor te beperkt en hij zag de twee kornuiten terug uitlopen. Hierbij was hij zo in het rood gegaan dat hij zijn tempo noodgedwongen moest minderen en tot zijn ontsteltenis zag hij Tom als een razende terugkomen. In de laatste ronde gebeurde dan ook het onvermijdelijke en Tom -die eigenlijk een superdag kende - reed verdiend naar de bronzen plak.

Ondertussen was het vooraan duidelijk dat Wim een kat-en-muisspelletje aan t spelen was met Bart en hij trok er de laatste kilometer dan ook alleen op uit om op geheel verdiende wijze zijn eerste kampioenstitel binnen te halen. Bart volgde kort daarop en was zeer tevreden met zijn zilveren plak. Verslaggever eindigde om de minst eervolle vierde plaats, terwijl Andy het na twee ronden voor bekeken had gehouden.

Wat onthouden we van dit kampioenschap: dat we, ondanks de afwezigheid van enkele belangrijke tenoren, een oververdiende kampioen hebben die zijn titel met waardigheid zal dragen. Ook dat we waarschijnlijk een gans andere koers hadden gekregen had Tom geen mechanische pech gekend. En ook dat Mezel in t vervolg zijn supportersclan eerder op de hoogte moet brengen als hij van plan is zich de avond voor t kampioenschap te pletter te zuipen. Het was trouwens al late namiddag vooraleer de bussen terug naar Wachtebeke trokken, een spoor van vernieling achter zich latend.

Met sportieve groeten

 

De vierden

15:19 Gepost door De Pruine Proeken Administrator | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Door een slechte plaatsing op de kalender (daags na de Nieuwjaarsreceptie van de Palingrijders) zag ik de bui ook al hangen voor mijn deelname... Spijtig dat de kalendercommissie maar bleef opschuiven maar hierbij de legendarische Nieuwjaarsreceptie uit het oog verloren was. Ter info: kben ook nie op mijne koersvelo gekropen diene zondag ;-)

Gepost door: Joris | 04-02-11

Gun mij wel mijn dichterlijke vrijheid he Joris, de waarheid is soms belange zo plezant nie als de fantasie :-)

Gepost door: ka veedeebee | 04-02-11

Ik zet alles op het WKPP... als Danny De Bie mij selecteert natuurlijk.

Gepost door: Joris | 04-02-11

De commentaren zijn gesloten.